Bir yağmur zamansız...
Ver yansın ediyordu toprak damların üstüne üstüne anlamsız bir öfke. Her sokak başında bir su kavuşumu yaranmıştı,
Garip bir havaydı…
Her zaman su gibi içtiğim o yol bayat bir ekmek gibi dizilmişti boğazıma; Adımlarım gerisin geri.
Ne zaman bir şeyler olsa ya iklim böyle olurdu ya da ben.
***
Ömrümün en uzun yoluydu,
En zor...
Yoktu...
Sıranın en sol tarafında ve en başta o durmuştu her zaman.
Şimdi kocaman bir yoktu yokluğu.
Çocuk kalbimin kara deliği oluvermişti.
Ve ben ilk kez geç gelmiştim okula.
Onun yanında ben duruyordum her zaman. - Yoksa omu benim yanımda? -
Kısacık saçları vardı,
beyaz yüzü ve gülüşünden rengini fark edemediğim gözleri. (beklide korktuğum bakmalarından) Baksam güller solacaktı sanki.
İnceden bir dere çağlardı o konuşunca ve ben doymamışlığımı fark ederdim uykularıma, ama pişman olmadım asla erken kalktılarıma. Sabahın ucundaydı her zaman bu yüzden kısa tutardım gecelerimi.
Orta boylu, ince, narin biriydi.
Kazağının renginin fıstık yeşili olduğunu renkleri tanımaya başlarken anladım, yoksa önceden sadece yeşildi.
Mavi bir eteği vardı (bu yüzdenmidir bilmem maviyi unutamadığım?) Ayakların da kibar bir sümer ayakkabısı.
O güzel ellerinde tebeşir, yeşil tahtanın önünde bir biblo gibiydi.
İlk beni tanımıştı,
İlk benim saçımı,
İlk memnun odlusuydum,
İlk yanağımı okşayan…
Tahtaya hep ben kalkmak isterdim inatla parmağım havada, tahtaya kaldırmadığında küstülerim, ağladılarım çok olmuştur.
Kıskandığımda…
***
Baston çikolatalarımı paylaşmak istemiştim onunla, verememiş elimde eritmiştim.
Yiyememiştim de. - Horoz şekerlerini yakıştıramadığım.-
***
Yoktu,
Okul bomboştu. -Tecilli ağlamam içten içe; cuma’dan kalma; o vedadan.-
Yoktu…
Kapı açıldığında kırıldı son umudum, eski öğretmenimizdi gelen.
Ne kadarda umarsızdı herkes!!!
-Ve ben anladım ki insanın içindeki fırtına sadece kendine eser.-
Ders anlattılarında bana hiçbir şey vermedi, savrulup geçti sözler. Sadece yeşil tahta önünde onun hayaline takılı aklım.
”Sen neden yazmadın?” Dedi öğretmenim. ..
”Kalemimi kaybetmişim öğretmenim.” Diyemedim -Sadece gözleri dolu bir susuş; Harflerim kaybolmuştu.-
”Nereye gitti? Diyebilmiştim kalan son harflerimle.
”Kim?” Dedi. Yine sustum. -Harflerimi götürmüştü giderken.-
”O stajyerdi.” Dedi gülerek, ben ağladım…
Ne adını unuttum… Ne de…
Şimdi her öğretmen vedasında siyah önlüğünün içinde toparlak yüzlü bir çocuğun gözyaşlarında bir beyaz yakalık ıslanır…
O benim ilk aşkımdı Zeyneb’in kıskandığı ..
asi & mavi 36
